Fondsenwerving
Mij wordt vaak verweten dat ik tegen van alles en nog wat schop als
het over de kerk gaat. Mijn schoppen heeft niets met de kerk op zich te
maken maar met aangedaan onrecht. Zo kan ik er niet tegen dat pastoor
Schafraad in alle toonaarden ontkent dat het kamertje waarin het
seksueel misbruik heeft plaatsgevonden met klager B heeft bestaan en dat
een andere klager op het internaat heeft gezeten. Dit heeft hij vol
overtuiging in Nieuwsuur beweert. Nou van de klager die niet op het
internaat heeft gezeten zijn alle klachten, uiteraard met uitzondering
van die tegen pastoor Schafraad, gegrond verklaard. En het kamertje van
klager B heeft wel degelijk bestaan en dat wist pastoor Schafraad want
op bladzijde
23 van zijn verweerschrift (opgesteld door
advocaat Van Oosten) staat: “het kamertje zoals beschreven inderdaad
heeft bestaan en dat aangeklaagde op die slaapzaal die daarnaast lag in
een weekend wel eens toezicht heeft gehouden”. Overigens zijn
ook van klager B alle klachten, uiteraard met uitzondering van die van
pastoor Schafraad, gegrond verklaard. Die van pastoor Schafraad
ongegrond en dat terwijl pastoor Schafraad zelfs nog tijdens de
hoorzitting van de klachtencommissie van 18 oktober heeft zitten liegen.
Hij gaf pas toe dat het bewuste kamertje bestond toen hij met blz. 23
uit zijn eigen verweerschrift om de oren werd geslagen. Toch werd de
klacht al volgt ongegrond verklaard: gelet op het vorenstaande niet
voldoende kan worden uitgesloten dat er sprake is van een
persoonsverwisseling en dat klager op dat kamertje is misbruikt door een
ander dan aangeklaagde.
Mevrouw Peijs zei onlangs in een interview in de krant het volgende over ongegrondverklaringen:
“Dat wil niet zeggen dat, mocht de commissie adviseren een klacht
niet gegrond te verklaren, het misbruik niet heeft plaatsgehad”. In deze
zin zo heb ik mij laten vertellen zit een “tangconstructie”.
De zin kan als volgt worden aangepast:
Dat wil niet zeggen dat het misbruik niet heeft plaatsgehad als de commissie een klacht niet gegrond verklaart.
Dit verklaart dus veel. Geef een levende pastoor het voordeel van de
twijfel zodat je wordt gevrijwaard van de toorn van de aangeklaagde
pastoor en zijn advocaat.
Ik betrap me erop dat ik weer aan het schoppen ben en dat is nou net
niet de bedoeling. Ik wil namelijk laten zien dat ik ook een ander kant
heb. Mij is namelijk uit het Limburgse onderstaande brief gemaild met
het volgende verzoek:
Kent u mensen die ook graag willen komen?
Stuur deze e-mail aan hen door en kom samen.
U begrijpt zeker wel dat ik aan deze oproep gehoor heb willen geven!!
Hieronder dus de betreffende mail:
Beste vrienden van Pastoor Schafraad
Aris en Corrie Bouwens, eigenaar van café De Toekomst en museumwinkeltjes in Noord-Scharwoude (
http://..............nl)
hebben aangeboden een Westfriese benefietavond te organiseren waarvan de volledige opbrengst (zonder aftrek van hun kosten)
bestemd is voor Pastoor Schafraad.
Een prachtig initiatief wat velen, die houden van een gezellige avond en een Westfries verhaal, zal aanspreken.
De Westfriese avond
De Westfriese benefietavond, op
2 mei a.s. begint om
20.00u. Tijdens deze avond zal Aris vertellen over Westfriesland
gedurende het midden van de vorige eeuw. Hij geeft een rondleiding door zijn museumwinkeltjes en eindigt in zijn stamcafé.
In deze gelagkamer zal Pastoor Schafraad een mini pianoconcert geven.
Tenslotte zal er een kleine veiling zijn van gewilde voorwerpen die een echte Schafraadvriend zal begeren.
Beperkt aantal plaatsen
Helaas...... het aantal plaatsen is beperkt.
Maximaal 30 kaarten zijn voor deze avond beschikbaar.
Het geeft ons een probleem.
Moeten we gaan voor de maximale opbrengst en de kaarten verkopen bij opbod en de "happy few" tevreden stellen
of kiezen we voor een aanpak van Jan Schafraad, die inhoudt dat iedereen welkom is,
er een speciale prijs geldt per kaart van € 25,-
(normaal € 20) en dat vol vol is...
Een dilemma !
Gelukkig bieden Aris en Corrie een oplossing. Als de belangstelling groot genoeg is willen zij
een 2de Westfriese benefietavond organiseren. Hiermee kunnen we veel vrienden een plezier doen
en verhogen we de gift aan Pastoor Schafraad. Aris en Corrie, dank voor dit aanbod!
Roma locuta, causa finita
Rome heeft gesproken, de zaak is beslist.
Kardinaal Wim Eijk wil dat de bisschoppen niet te vaak op de
televisie komen. Zelf houdt hij veel interviewverzoeken af. „Dat is een
bewuste keus”, zegt hij zaterdag in een vraaggesprek met Trouw. Hij
geeft er de voorkeur aan persoonlijk met mensen te communiceren als hij
bijvoorbeeld een parochie bezoekt, en dat niet via de media te doen.
Eijk vindt dat de bisschoppen zich terughoudend moeten opstellen, omdat
ze in de beklaagdenbank zitten na de vele berichten over seksueel
misbruik.
Hij wil niet dat andere bisschoppen vaak tv-interviews geven of
regelmatig aanschuiven bij bijvoorbeeld Pauw en Witteman of Matthijs van
Nieuwkerk in DWDD. Dat Antoine Bodar dat wel doet, en dat het publiek
misschien denkt dat Bodar de spreekbuis is van katholiek Nederland vindt
Eijk geen probleem. „Ik denk dat heel veel mensen wel weten wat de rol
van Bodar is. Zo spreekt hij over de inhoud en niet over het beleid. Dat
is aan de bisschoppen.”
Eijk is nu 5 jaar aartsbisschop. Het dieptepunt in die tijd noemt hij
het seksueel misbruikschandaal. „Als katholieke kerk hebben we het
boetekleed aangedaan. Samen met de religieuzen hebben we gezegd dat we
hier een goed antwoord op moeten vinden. We hebben zo goed als mogelijk
de aanbevelingen van de commissie-Deetman uitgevoerd”.
(reactie MCU) Bisschop Wiertz mag niet van Wim. Jan (Schafraad) mag niet van Wiertz, de ware leer is terug, zwijg!

Update film / docu ‘Fishing for Amber’.
In Rusland zijn we de confrontatie aangegaan om met mensen te praten
over mensenrechten, geen onderwerp werd geschuwd, ook pussy-riot niet.
Op dat moment wisten wij niet dat de tentoonstelling ‘I had a dream’
geboycot zou worden vanwege blote borsten en andere, persoonlijke
gruwelijke beelden over kind/ jeugd trauma’s. Booby-riot kortom.
We hebben met vrouwen gesproken over emancipatie en wat zij denken
van man / vrouw verhoudingen. Ik heb zeer veel respect voor vrouwen die
zeggen vrij te zijn in een land waar Sovjet terreur decennia lang de
maat bepaalde wat goed en wat slecht was. Zij zochten de vrijheid in het
zielsgeluk van de liefde. Wie neem je het kwalijk?
De orthodoxe kerk speelt uiteraard een rol tijdens alle
omwentelingen, oorlogen, met of zonder goedkeuring leger, het contact
met het volk is de Russische orthodoxe kerk nooit verloren en heeft
eeuwenlang houvast geboden aan een voornamelijk doodarme
boerenbevolking.
We zijn met seculiere Russen door het land gereisd en zelf zij
branden een kaarsje op plekken waar de gruwelijkste moorden zijn
gepleegd. Zo ook in Pechory, een stadje in Pskov region waar een van de
mooiste mannenkloosters van de wereld gebouwd is rond de gruwelen van
Tsaar Iwan de Verschrikkelijke die rond 1573 mensen onthoofden. Ook dit
klooster hebben wij bezocht en is te zien in de film / docu ‘Fishing for
Amber’, de verschrikking die in verband staan met de schilderijen
tentoonstelling van Amber.

Er blijft een hardnekkige, eenzijdige berichtgeving over Rusland
bestaan. Als de economie er minder groeit bestaat die nog altijd uit 3,4
procent groei. Iets waar wij onmiddellijk voor zouden tekenen met onze
bank supermacho’s -geen schuld- mentaliteit. Rusland is koud, maar als
je er bent krijg je ontzettend veel warmte van mensen, oprechte
vriendschappen die je opnemen in hun gemeenschap. Dit ervaar ik al meer
dan tien jaar zolang ik naar Rusland reis. Dat mensen er hun mening niet
durven te geven is onjuist, zij zeggen net zoals mensen hier hun mening
ronduit, en ook onze mening komt niet altijd in de krant. Mea Culpa,
mijn stichting over RKK seksueel misbruik wordt geboycot door sommige
media. Hoor je daar iemand over? Men maakt zich hier druk over
pussy-riot maar is er enige solidariteit met Mea Culpa? De manipulaties
van de pers(vrijheid)? De pers heeft haar relaties met bisdommen en
andere religieuze belanghebbenden en die maken uit wat hier de waarheid
is. Hoe willen wij dan oordelen over Rusland? In Rusland eert men de
geschiedenis als bewijs hoe slecht het met de mens kan aflopen, hier
draaien wij elkaar een rad voor de ogen met de verdwijntruc van de
hervormingen en ‘alles komt goed’ attitude. Indonesië massamoorden,
10.000 tot 20.000 slachtoffers seksueel misbruik. Waar komen ze vandaan,
wie zijn de daders, genoeg om vraagtekens bij geschiedenis en
democratisch gepriegel tussen kerk en staat te zetten. In Rusland leeft
een andere, niet geheel onbewuste geschiedenis ten grondslag aan de
angst

om
te spreken. Ik laat zien aan de hand van schilderijen van Amber dat de
'verschrikking' in ieders leven schuilt, onder alle omstandigheden zich
kan openbaren en plaatsvinden. ‘Fishing for Amber’ is voor mij een
zoektocht naar waarheid en zielsverbondenheid met mijn omgeving, met
toen en met nu, met het hier en daar, met Rusland, die ondergetekende
ondanks een boycot, nastreeft. (wordt vervolgd).
http://www.vatican.va/resources/resources_crimen-sollicitationis-1962_en.html